اصحاب الحجر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بُلْ حِ] (اِخ) اصحاب حِجْر. ثمود، یعنی قوم صالح. (ترجمان علامهء جرجانی ص 13) : و لقد کذب اصحاب الحجر المرسلین (قرآن 15/80)؛ و اصحاب حجر رسولان ما را بدروغ داشتند. گفتند شهرهای ثمود را حجر خوانند و آن میان شام و مدینه است، قتاده گفت حجر نام وادیی است. (از تفسیر ابوالفتوح رازی چ علمی ج 8 ص170). و رجوع به همان صفحه شود.