«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ رُ قا] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) رقی، جِ رُقْیه بمعنی افسون و تعویذ است، یعنی خداوندان افسون و تعویذ. صاحبان ادعیه.