اصحاب روحانیات

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ نی یا](ترکیب اضافی، اِ مرکب) روحانی بضم منسوب به روح است که جوهری مجرد باشد و روحانی بفتح منسوب به رَوح است که حالت خاصی از حالات روح است و بنابرین روح و رَوح نزدیک بهم اند. و در اینجا کلمه منسوب به روح بضم است. مذهب این گروه مبتنی بر اینست که جهان را صانعی است فاطر، حکیم و مقدس و مبرّی از نشانه های حدوث. و بر ما واجب است که بدانیم از وصول به جلال او عاجزیم و بلکه باید از راه وسایط که در بارگاه وی مقربند به او نزدیکی جوییم و آن مقربان عبارتند از روحانیان مطهر و مقدسان از لحاظ جوهر و فعل و حالت. (از ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج2 ص107). و رجوع به صص109 - ص206 همان جلد شود.