اصحاب سمره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ سَ مُ رَ] (اِخ)(1)کسانی که با پیامبر در زیر درخت سبز بیعت کردند، چنانکه در قرآن کریم آمده است: لقد رضی الله عن المؤمنین اذ یبایعونک تحت الشجره. (48/18). و ابوالفتوح در تفسیر آن آرد: حق تعالی گفت راضی شد خدای تعالی از مؤمنان چون با تو بیعت کردند در زیر درخت. گفتند درخت سمره(2)بود. (تفسیر ابوالفتوح چ قمشه ای ج 9 ص14). و رجوع به همان صفحه تا ص150 و امتاع الاسماع ج 1 ص407 و 291 شود.
(1) - سمره؛ درخت طلح. (منتهی الارب).
(2) - سعره در چ قمشه ای غلط است.