اصعد

«لغت نامه دهخدا»

[اِصْ صَعْ عُ] (ع مص) به کوه برآمدن. تصعّد. (از قطر المحیط). بالا برآمدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و در قرآن کریم آمده است: کأنما یَصَّعَّدُ فی السماء(1)؛ ای یتصعد. (از اقرب الموارد). و رجوع به تصعد شود.
(1) - 6/125.