اصفند

«لغت نامه دهخدا»

[اِ فَ] (معرب، اِ) بهترین و صافی ترین باده. (از المعرب جوالیقی). اسفنط. اصفنط. اسفند. اصفعند. اصفعید، اصفد. رجوع به کلمه های مزبور، و نشوءاللغه و المعرب جوالیقی ص18 شود.