«لغت نامه دهخدا»
[اَ لُلْ قَ] (ع اِ مرکب) بفارسی بیخ شبیبی نامند و آن بیخ ماش هندی است. گرم و خشک و مسکن و مخدر و جهت معدهء بارده و درد مفاصل و امثال آن شرباً و ضماداً نافع و محرق خون و مورث سدد و مشوش حواس و مصلحش در شیر خیسانیدن و قدر شربتش یک دانگ است. (تحفهء حکیم مؤمن). و رجوع به قلب شود.