اضارع

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ] (اِخ) برکه ای است از کنده های اعراب در سمت غربی راه حاجیان که متنبّی آنرا در این بیت آورده است:
و مسی الجمیعی دئداءها
و غادی الاضارع ثم الدنا.
(از معجم البلدان).