اضرع

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رُ] (اِخ) جایی است در شعر راعی :
فابصرتهم حتّی رأیت حمولهم
بانقاء یحموم و ورّکن اضرُعا.
ثعلب گوید: اضرع کوهها یا کوههای خردی (تپه ها) است. (از معجم البلدان). و خالدبن جبله گوید پشته های خردی است. (از لسان العرب).