اضطغاط

«لغت نامه دهخدا»

[اِ طِ] (ع مص) اضتغاط(1). سختگیری بر کسی در وام و جز آن. (از اقرب الموارد).
(1) - قیاس تبدیل «ت» افتعال پس از «ض» به «ط» است چون: اضطراب و جز آن، ولی در این مصدر «ت» را به اظهار نیز آرند. (از اقرب الموارد).