«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ ضَهْوه، بمعنی برکهء آب. (از اقرب الموارد). جِ ضهوه، ایستادنگاه آب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).
