«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ طُرّ. نواحی رود و نواحی بلاد و طریق. و در تهذیب آمده است که اطرار جِ طُرّه است و طرهء هر چیز ناحیهء آن باشد و طرهء نهر و وادی کنار آن و اطرار بلاد اطراف آن است. (از لسان العرب). رجوع به طُرّ و طُرّه شود. اطرار بلاد؛ اطراف آن: هو یحمی اطرارالشام. مفرد آن طُرّ است. (از اقرب الموارد).