اطروش

«لغت نامه دهخدا»

[اُ] (اِخ) ابوالقاسم علوی اطروش. نزیل استراباد و از افاضل علویان و اعیان اهل ادب بود. وی به قاضی ابوالحسن علی بن عبدالعزیز(1) نامه ای نوشت که مشتمل بر نظم و نثر بود. ثعالبی نسخهء نامهء مذکور را در یتیمه الدهر نقل کرده که در حدود یک صفحه است، از جملهء ابیاتی که در نامهء مزبور آمده قصیده ای مشتمل بر 8 بیت است که مطلع آن این است:
یا وافر العلم و الانعام و المنن
و وافر العرض غیر الشحم و السمن.
و این ابیات را دربارهء برخی از رئیسان جرجان سروده است:
خلیلی فرا من الدهخذا
خذا حذرا من وداده خذا
یکنی بسعد و نحسا حذا
و کل الخلائق منه کذا.
(از یتیمه الدهر ج3 صص278 - 280).
(1) - قاضی ابوالحسن از شاعران و ادیبان بود و بگفتهء مؤلف تاریخ نیشابور بسال 366 ه . ق. درگذشته است. دربارهء شرح حال وی رجوع به ابن خلکان و همین لغت نامه در ذیل ابوالحسن شود.