اطیاف

«لغت نامه دهخدا»

[اِطْ طیا] (ع مص) رفتن. || و عبارت لسان العرب چنین است: فروافکندن آنچه در درون کسی است. (از اقرب الموارد). فروانداختن آنچه در اجواف کسی است. (از متن اللغه). پلیدی انداختن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || به حاجتگاه شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). به قضاء حاجت شدن. (تاج المصادر بیهقی). || تطییف. (زوزنی). رجوع به تطییف شود.