اظان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (اِخ) موضعی است. (منتهی الارب) (آنندراج). و چنانکه در لسان العرب آمده است، شعر ابن مقبل:
تأمل خلیلی هل تری من ظعائن
تحملن بالعلیاء فوق اظان.
را شاهد برای اظان هم آورده اند. رجوع به اطان شود.