«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِنْ] (ع اِ) جِ ظبی، غزال. (از متن اللغه). و اصل اظب، اَظبُوٌ بود که به روش اَدلٍ اعلال شد. (از اقرب الموارد). جِ ظبی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || جِ ظُبَه، شمشیر یا نیزه و مانند آن. (از اقرب الموارد). جِ ظُبَه. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). و رجوع به ظبی و ظبه شود. اظبی. رجوع به کلمهء مذکور شود.