اعابل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ] (اِخ) نام جایگاهی است در گفتهء شبیب بن یزیدبن نعمان بن بشیر انصاری:
طربت و هاجتنی الحمول الظواعنُ
و فی الظّعن تشویق لمن هو قاطنُ
و ما شجن فی الظاعنین عشیه
ولکن هوی لی فی المقیمین شاجن
بمخترق الارواح بین اعابل
فصنع لهم بالرحلتین مساکنُ.
(از معجم البلدان).