اعاجیب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ اعجوبه. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (متن اللغه). شگفتها. کأَنَّهُ جِ اعجوبه کاحدوثه و احادیث. (منتهی الارب)(1). عجبها. شگفتیها. || جِ عجیب، چنانکه احادیث جِ حدیث. (غیاث اللغات) (آنندراج) : و از احوال اکاذیب گذشته اعاجیب می نمودی. (جهانگشای جوینی).
(1) - در متن بغلط اعاجب آمده است.