اعتدال داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ تَ] (مص مرکب)میانه روی داشتن. (ناظم الاطباء). راست بودن. معتدل بودن. || دارای قامت راست و معتدل بودن. راستی قامت داشتن :
چه نشینی ای قیامت بنمای سرو قامت
بخلاف سرو بستان که ندارد اعتدالی.
سعدی.
|| سلامتی داشتن. (ناظم الاطباء).