«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ نُ / نِ / نَ دَ](مص مرکب) اقرار نمودن. مقر بودن. اذعان کردن : بخطای خویش اعتراف نموده معلوم شد که از طرف او رغبتی هست. (گلستان). اسب چوبین قلم طی این بادیه نیارد نمود همان بهتر که از آن بعجز اعتراف نمایم. (نصیر همدانی).