«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عِذق. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ عذق، خوشهء خرما و خوشهء انگور یا خوشهء انگور که باران خورده باشد. (از آنندراج). جِ عذق، بمعنی خوشهء خرما چنانکه عنقود خوشهء انگور باشد. (از اقرب الموارد).