«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عِفج، رودهء مردم و اسب و سباع که طعام از معده بدان نقل کنند. (آنندراج). جِ عِفج و عَفِج، بمعنی رودهء مردم و اسب و سباع که طعام از معده بدان نقل کنند. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). جِ عِفج، عَفج، عَفَج، عَفِج، بمعنی آنچه طعام از معده بدان منتقل شود. (از اقرب الموارد). اَمعاء. (بحر الجواهر). و رجوع به کلمات مزبور شود.