«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عُقر، بمعنی دنبالهء حوض یا جای آب خوردن ستور از آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جِ عُقر، بمعنی نازایی و کابین زن و میان خانه و اصل آن و بهترین جای خانه و بهترین بیت از قصیده و جز آن. (از اقرب الموارد). و رجوع به عُقر شود. || نام درختی است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).