«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص، اِ) جِ عِکل و عُکل، بمعنی ناکس و فرومایه. (آنندراج). جِ عِکل و عُکل، بمعنی ناکس. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). جِ عِکل و عُکل، بمعنی فرومایه و جوهری آنرا خاص مردان دانسته است. (از اقرب الموارد). و رجوع به عکل شود.