«لغت نامه دهخدا»
[اَ مِ تَ] (ع اِ) جِ عَمیتَه، یک نواله از پشم و صوف حلقه کرده. (آنندراج) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). جِ عَمیتَه، بمعنی پاره ای از پشم حلقه کرده، یقال: عمیته من صوف او وبر و سبیخه من قطن و سلیله من شعر. (از اقرب الموارد). ج، عَمائِت، اَعْمِته، عُمُت، عَمیت. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). و رجوع به کلمه های مذکور شود.