«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عَیر، خر وحشی باشد یا اهلی که اکثر به گورخر استعمال نمایند. (منتهی الارب) (آنندراج). جِ عَیر، خر هرچه باشد اهلی و یا وحشی و بیشتر در وحشی بکار رود. (از اقرب الموارد). عِیار. عُیور. عُیورَه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به عیر شود. || (اِخ) چند ستاره است روشن در گذرگاه سهیل. (منتهی الارب). ستاره ای چند درخشان است که در گذرگاه سهیل قرار دارند. (از اقرب الموارد).