اعیان نشین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نِ] (ن مف مرکب) محله ای که اعیان شهر در آن سکونت دارند، مانند خیابانهای شمالی طهران.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر