اعیط

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ص) درازگردن. عیطاء مؤنث. (آنندراج). درازگردن. ج، عیط و انثی، عیطاء. (مهذب الاسماء نسخهء خطی). طویل العنق. (المصادر زوزنی). || دراز گردن و سر معاً. (منتهی الارب) (آنندراج). دراز گردن و سر با هم. (ناظم الاطباء). سر و گردن دراز. ج، عیط. مؤنث: عیطاء. (اقرب الموارد). || مرد کاره و سرباززننده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). سرباززننده و امتناع کننده. الابی الممتنع و هی عیطاء. ج، عیط. (از اقرب الموارد). || قصر اعیط؛ کوشک بلند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). قصر اعیط؛ مرتفع و بلند. || عز اعیط؛ ارجمندی بزرگ و بلند. (از اقرب الموارد).