«لغت نامه دهخدا»
[ ] (اِ) این کلمه ترکیست و بمعنی حاجب و خاصهء پادشاه باشد که وسیلهء رسانیدن مطالب و رسایل پادشاهانست به اعیان دولت، چنانکه در تاریخ بیهقی کراراً به این معنی آمده و ظاهراً یکی از مصطلحات بسیار متداول دربار ایران در قرن چهارم و پنجم بوده است. (احوال و اشعار رودکی ص 516).