اغذی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ذا] (ع ن تف) غذادهنده تر. مغذی تر. (یادداشت بخط مؤلف): قال الجالینوس: هو [ ای البلوط ] اغذی من جمیع الحبوب. (قانون ابن سینا مقالهء ثانیه از کتاب ثانی چ طهران ص 171). و الذی لیس بشدید الحموضه [ من الحماض ] اغذی. (ابن البیطار). و لبن النساء اجلی و اغذی من سائر الالبان. (ابن البیطار). و الطبیخ الذی یکون فی قدور الذهب اغذی و امر واضح فی الجواب و اطیب. (میدانی).