اغر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ غَرر] (اِخ) معروف به این لقب عبدالله بن ابی عبدالله الاغر است. او را بجهت سپیدی روی به این لقب خواندند. او از مردم مدینه بود و مالک از وی روایت کرد. (از لباب الانساب). || مؤلف منتهی الارب آرد: و اغر غفاری و اغر جهنی و اغر مزنی، صحابیان اند یا هر سه نام یک کس است یا هر دو آخر مر یک را. و نیز اغر نام دو کس از تابعی و نام جماعتی از محدثان است. (منتهی الارب). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود. || نام اسب ضُبیعه بن حارث و عمر بن ابی ربیعه و شدادبن معاویه بن ثور بکائی [ بدون تشدید است ] و عمروبن ناسی کنانی (در تاج العروس عمروبن ناسی آمده) و طریف بن تمیم عنبری و مالک بن حمار (در تاج العروس مالک بن حماد) و بلعادبن قیس کنعانی و یزیدبن سنان مری و اشعری جُعفی. تاج العروس می افزاید: اغر، نام اسب بنی جعده بن کعب بن ربیعه. و شارح گوید: در لسان نام فرس طریف بن تمیم را غراء آورده و کذلک اسب بنی جعل و هو من ولد الحرون و فیه یقول العجلی:
اغر من خیل بنی میمون
بین الجمیلیات و الحرون. (از تاج العروس).