«لغت نامه دهخدا»
[اَ غِرْ را] (ع اِ) جِ غَریرَه، مؤنث غریر، یعنی فریفته و بباطل امیدوار نموده شده و تحذیرکننده و ترساننده و جز آن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به غریره شود.