«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ غائِط، زمین مغاک پست فراخ و نشیب که در آن کسی در کمین تواند نشست. (آنندراج). جِ غائط، زمین مغاک پست فراخ. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). غِیاط. غیطان. غوط. (منتهی الارب).