«لغت نامه دهخدا»
[اَ تِ دِ] (اِ) کلمه ایست مرکب از افتد که عجب و ستا که ستایش و بندگی باشد. یعنی ستایش عجیب و نیکوترین ستایش و بندگی. (آنندراج) (برهان) (هفت قلزم). نیکوترین ستایش و آن ستایش باری است عزّ عزّه. (شرفنامهء منیری). یعنی مدح عجیب (شگفت ستایش) می باشد. (از مجمع الفرس بنقل رشیدی). افدستا. (برهان) (آنندراج) (شرفنامهء منیری). || حمد خدای تعالی. (هفت قلزم) (برهان) (آنندراج). مدح. حمد. ستایش. افدستا. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به افدستا شود.