«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ] (ع مص) بس و قطع کردن حکم جز اهل خود. (منتهی الارب) (آنندراج). بس و قطع کردن حکم جز برای اهل خود. (ناظم الاطباء). قطع کردن حکم جز خاندان خود را. (از اقرب الموارد). یقال: «افترز امره دون اهل بیته؛ ای قطعه». (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).