افسانه خوانی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ / نِ خوا / خا](حامص مرکب) افسانه سرایی. افسانه گفتن. داستان سرائی :
زلیخا چون شنید آن مهربانی
فسون پردازی و افسانه خوانی.
جامی (از ارمغان آصفی).