افسانه گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ / نِ گُ تَ] (مص مرکب) حکایت و حرفهای بی فائده گفتن. (فرهنگ شعوری). سمر. (دهار). مسامره. (منتهی الارب). قصه خواندن. حکایت و سرگذشت گفتن :
کجا آن عیش و آن شبها نشستن
همه شب تا سحر افسانه گفتن.نظامی.
با آن لب جان بخش اسیری که تو دانی
افسانهء افسون مسیحا نتوان گفت.
اسیری لاهیجی (از ارمغان آصفی).