افسرخدائی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سَ خُ] (حامص مرکب)پادشاهی. صاحب افسری. تاجداری :
عقل را در بندگیش افسرخدائی داده ام
ایتکینی بوده و الب ارسلان آورده ام.خاقانی.