افسرده بیان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سُ دَ / دِ بَ] (ص مرکب)کنایه از پوچ و بیمزه گو که سخنش مؤثر نباشد و به دل نزند. (آنندراج). آنکه سخن او سرد و بیحال باشد :
سخن آن است کزو زنده دلی گرم شود
لب افسرده بیانان و لب گور یکی است.
صائب (از آنندراج).