«لغت نامه دهخدا»
[اُ فُ قِ حَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) آن است از فلک که بدو آن سطح رسد که موازی است افق حسی را و مرکز زمین را بگذرد. و میان هر دو افق [ حسی وحقیقی ]بس چیز نبود چون کره ای بزرگ باشد ولیکن ناپیدا شود. و چون کره خود بود آنچه میان هر دو افق است بزرگ بود و افق حقیقی کره را بدو نیم کند. (التفهیم ص62). افق حقیقی دایرهء عظیمه ایست که دو قطبش دو نقطهء سمت الرأس و سمت القدم و خط واصل میان این دو نقطه بر آن عمود باشد و بحکم اینکه عظیم است کره را بدونیم میکند. (از حاشیهء التفهیم چ همایی ص 62).