اقاصی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص، اِ) جِ اقصی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). دورتران. (غیاث اللغات) (آنندراج). در تداول، آخر و منتهاالیه و جای دور. (ناظم الاطباء) : متعلقان او از حضرت در اقاصی و ادانی شرق و غرب... (جهانگشای جوینی). به قلعه ای در اقاصی ولایت خویش التجا ساختند. (ترجمهء تاریخ یمینی). رجوع به اقصی شود.