«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع ص، اِ) وِقاط. جِ وَقیط، بمعنی مرد گران جسم کسل مند از بیخوابی شب. (منتهی الارب). رجوع به وقیط شود. || جِ وَقْط، بمعنی گو در زمین درشت یا گو که آب گرد آید در آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به وَقْط شود.