«لغت نامه دهخدا»
[اَ بَ] (ع ص) بزرگ سر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). درازسر یا گردسر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || آنکه از پیش پا بر موضع پاشنه خاک پاشد در رفتار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ج، قُبص. (ناظم الاطباء).