«لغت نامه دهخدا»
[اَ حُ] (ع اِ) جِ قَحر. (ناظم الاطباء). بمعنی پیر فرتوت و شتر کلان سال که در آن اندکی بقیهء توانایی باشد. (منتهی الارب). رجوع به اقحور شود.
