اکارم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ] (ع ص، اِ) جِ اَکرَم. (ناظم الاطباء). کریمتران. (فرهنگ فارسی معین). گرامی تران و بخشنده تران. (آنندراج) (غیاث اللغات) : اگر نه این حشاشهء مکرمت و بقیهء اکارم... دل بازمیدادی... رقم سواد بر بیاض کشیدن محروم شدی. (ترجمهء تاریخ یمینی ص9). و رجوع به اکرم شود.
- سلیل الاکارم؛ که از دودمان گرامی و شریف باشد. والاگهر. نجیب زاده. والانژاد. (از یادداشت مؤلف).
|| گرانمایگان. || جوانمردان. (فرهنگ فارسی معین).