«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) طعام. گویند: ماذُقتُ اکا؛ ای شیئاً من طعام. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). چیزی از خوردنی. (یادداشت مؤلف). طعام و خوردنی. (مؤید الفضلاء). || زحمت ماده شتر از پشم درآوردن بچه در شکمش. (ناظم الاطباء).