«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ] (ع مص) التجاء. پناه گرفتن. (منتهی الارب). پناه آوردن. (غیاث اللغات) :بسجستان رفت بر قصد خدمت سلطان و التجا بظل حمایت و عنایت او. (ترجمهء تاریخ یمینی). || (از «ل ج ی») خواندن خود را بسوی غیر قوم خود. (منتهی الارب).