التفات بودن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ دَ] (مص مرکب)التفات کردن :
مرا بکار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظرم اینچنین خوشش آراست.
حافظ.
رجوع به التفات کردن شود.