التماط

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع مص) ربودن حق را. (منتهی الارب). و رجوع به التماظ شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر