الغ باربیک

«لغت نامه دهخدا»

[اُ لُ بَ] (اِخ) ملک الامرا جمال الدین ای ابه. از امرای قرن ششم. راوندی در راحه الصدور (ص 388) آرد: و خداوند پادشاه ملک الامرا جمال الدین ای ابه الاعظم اتابکی که یگانهء این زمان و نیکوسیرت جهان بود و سالار و سرور عراقیان، خیر در ناصیهء مبارک او بود، و بقیت عمارت در عراق ازو بود که تا قیامت آن دولت بماناد و خاندان او پاینده باد. و از ملک و عمر و فرزندان برخوردار باد. بخدمت ملک ازبک آمد و او را اتابکی کرد و احوال او مضبوط داشت و مملکت با دست گرفت و احترامی تمام و حکمی بکام بیافت، و عزالدین صتماز بخشم بزنجان شد که رجوع همهء ملک با ای ابه بود، و در ششم ربیع اول سنه ثلاث و تسعین [ و خمس مایه ] (593) پسران قرآن خوان و پسر [ نورالدین ] قرا که دامادان جمال الدین ای ابه بودند هر یکی با هزار عنان بخدمت ازبک آمدند و در همدان حاکم بودند، ایالت پسر قرآن خوان را بود و عدل می فرمود و همه بحکم خداوند ملک الامرا جمال الدین ای ابه بود و همدان و ولایت می آسود - انتهی. رجوع به فهرست همین کتاب (راحه الصدور) و تاریخ ادبیات در ایران تألیف دکتر صفا ج 2 ص 242 و 1011 شود.